Aktualności:

Zakładowe zabezpieczenie starości

O zakładowym zabezpieczeniu starości mówi się, gdy pracodawca udzieli swojemu pracownikowi zgody na świadczenia opiekuńcze po zakończeniu stosunku pracy. Jest ono regulowane przez prawo emerytur zakładowych (BetrAVG), a wcześniej przez ustawę o ulepszeniu zakładowych zabezpieczeń starości. Dodatkowo zabezpieczenie obejmuje stronę finansową w postaci ochrony podatkowej, aby wzmocnić ten rodzaj opieki na starość.
Ustawa o emeryturach zakładowych przewidziała prawo pracownika do zakładowego zabezpieczenia starości. Polega ono na zamianie wynagrodzenia, czyli najprościej mówiąc rezygnacji z przyszłej wypłaty na rzecz świadczeń opiekuńczych. Wariant ten przynosi zalety podatkowe zarówno dla pracodawcy jak i pracownika, dlatego też cieszy się w Niemczech wzrastającą popularnością.

Zakładowe zabezpieczenie starości może zostać zrealizowane w różnoraki sposób.

Ustawa o emeryturach zakładowych mówi o pięciu możliwych formach:
1. Bezpośrednie zobowiązanie - pracodawca wypłaca z własnych środków emeryturę zakładową swojemu byłemu pracownikowi. Przez to nie musi uiszczać żadnych świadczeń do instytucji, który w przyszłości miałyby wypłacać rentę pracownikowi. Pieniądze te zostają w przedsiębiorstwie.
2.   Kasa emerytalna.
3.   Fundusz emerytalny.
4.   Kasa zapomogowa.
5.   Ubezpieczenie bezpośrednie.

Pracownik w zasadzie nie ma możliwości wyboru formy zakładowego zabezpieczenia starości. Ma on prawo do tego tylko w przypadku, gdy realizacja zabezpieczenia starości następuje poprzez kasę emerytalną, fundusz emerytalny lub ubezpieczenie bezpośrednie w postaci zmiany wynagrodzenia, gdyż spełnia on wtedy wymogi finansowania państwowego.

Problemem zakładowych zabezpieczeń starości mogą okazać się regulacje w przypadku przedwczesnego odejścia z pracy bez wystąpienia konieczności opieki.

Możliwości kontynuowania programu opiekuńczego u nowego pracodawcy – co oznacza dla niego przejęcie zobowiązań – są stale ulepszane przez ustawodawstwo. Jednakże prawo do tego (wyjątek stanowi zmiana wynagrodzenia) zostaje zapewnione dopiero po upływie pewnego terminu (prawnie nie może on stracić na ważności). Jednak przy zbyt przedwczesnej zmianie może przepaść nawet całe prawo pracownika do opieki. Dla zobowiązań, które zostały udzielone po 31. grudnia 2000 termin wynosi 5 lat. Dodatkowo osoba musi w momencie odejścia z pracy mieć ukończone 30 lat. Dotyczy to przyznanych zobowiązań do 31. grudnia 2008. Zaś od 1. stycznia 2009 granica wiekowa została zmniejszona do 25 roku życia.

Prawo do świadczenia jest skierowane ostatecznie zawsze przeciwko pracodawcy, także wtedy, gdy została wybrana eksternistyczna forma zakładowych zabezpieczeń starości (odpowiedzialność osobista wspólnika za zobowiązania spółki).

W przypadku ogłoszenia upadłości przez pracodawcę świadczenie opiekuńcze gwarantuje Związek Zabezpieczeń Emerytalnych. Kasy Emerytalne i bezpośrednie ubezpieczenia w najczęstszych przypadkach zajmują się roszczeniami prawnymi, w taki sposób, że podmiot odpowiedzialny za zapewnienie świadczeń opiekuńczych w przypadku utrzymującej się niewypłacalności pracodawcy nie musi być angażowany w przypadku upadłości.

Opracowanie własne na podstawie niemieckiej ustawy o zakładowym zabezpieczeniu starości.

 

Statystyki dotyczące zakładowego zabezpieczenia starości

W Niemczech 38% pracowników odkłada poprzez pracodawcę swoje pieniądze na emeryturę. Taka forma zabezpieczenia życia na starość to tzw. zakładowe zabezpieczenie starości.

W przedziale wiekowym 40-49 lat grupa ta jest już nieco większa i sięga 52%.

Z kolei niewielu młodych pracowników - do lat 29 - korzysta z tej możliwości. W tej grupie wiekowej jedynie 22% pracowników odkłada pieniądze na emeryturę na starość.

Wyżej wspomniana forma zabezpieczenia życia na starość pracownika zatrudnionego w Niemczech ma dwie różne formy:

a) pracodawca opłaca pracownikowi składki na zakładowe zabezpieczenie starości,

b) pracownik sam z własnej kieszeni opłaca składki na zakładowe zabezpieczenia starości.

Zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku, pracownik sporo zyskuje na podatkach.

Źródło: Badania Gothaer Versicherungen Köln.

 

Współfinansowanie zatrudnienia starszych pracowników

Osoby wyjeżdżające do pracy w Niemczech i mające pow. 50 lat powinny pamiętać, że pracodawca niemiecki ma bardzo wiele możliwości dofinansowania stanowiska pracy osób pięćdziesięcioletnich oraz starszych. Dofinansowanie stanowiska pracy dotyczy także osób, które nie posiadają prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Zakłady pracy w Niemczech zatrudniające pracowników pow. 50 lat otrzymują:

* dodatek do wynagrodzenia w wys. 30% - 50% pensji pracownika (co roku spada o 10%)

* dodatek jest wypłacany do pensji przez okres 3 lat

* stosunek pracy pomiędzy pracownikiem pow. 50 lat a pracodawcą musi trwać min. 1 rok

Źródło: Dodatek na zintegrowanie pracownika

 

Pieniądze dla pracowników pow. 50 lat

Aby utrzymać miejsca pracy w Niemczech osób powyżej 50-roku życia, ustawodawca przewidział cały pakiet pomocy dla pracodawców, którzy zatrudniają osoby po pięćdziesiątce. W momencie zatrudnienia osoby starszej do wynagrodzenia zasadniczego dodaje się dodatek z publicznej kasy.

Warunki jakie trzeba spełnić, aby otrzymać dodatek pieniężny to : a) min. 50 lat, b) pobierać zasiłek dla bezrobotnych, c) do końca prawa do zasiłku dla bezrobotnych musi zostać przynajmniej 120 dni, d) nowa praca musi być gorzej opłacana niż poprzednia.

Jeżeli powyższe przesłanki zostaną spełnione, to pracownik i pracodawca otrzymują:

* wyrównanie różnicy 50% w pierwszym roku zatrudnienia

* wyrównanie w wysokości 30% do wynagrodzenia netto w drugim roku zatrudnienia

* składka emerytalna ubezpieczenia jest płacona w wysokości 90%

* prawo do zasiłku wynosi 2 lata, jest jednak dla pracownika odnawialne, a pracodawca może wnioskować o dodatek na większą ilość pracowników.

Opłaca się zatem zatrudniać pracodawcom pracowników powyżej 50 lat.

Źródło: Inicjatywa programowa plus 50 dot. zatrudniania starszych pracowników.

 

Pieniądze dla pracowników pow. 50 lat

Aby utrzymać miejsca pracy w Niemczech osób powyżej 50-roku życia, ustawodawca przewidział cały pakiet pomocy dla pracodawców, którzy zatrudniają osoby po pięćdziesiątce. W momencie zatrudnienia osoby starszej do wynagrodzenia zasadniczego dodaje się dodatek z publicznej kasy.

Warunki jakie trzeba spełnić, aby otrzymać dodatek pieniężny to : a) min. 50 lat, b) pobierać zasiłek dla bezrobotnych, c) do końca prawa do zasiłku dla bezrobotnych musi zostać przynajmniej 120 dni, d) nowa praca musi być gorzej opłacana niż poprzednia.

Jeżeli powyższe przesłanki zostaną spełnione, to pracownik i pracodawca otrzymują:

* wyrównanie różnicy 50% w pierwszym roku zatrudnienia

* wyrównanie w wysokości 30% do wynagrodzenia netto w drugim roku zatrudnienia

* składka emerytalna ubezpieczenia jest płacona w wysokości 90%

* prawo do zasiłku wynosi 2 lata, jest jednak dla pracownika odnawialne, a pracodawca może wnioskować o dodatek na większą ilość pracowników.

Opłaca się zatem zatrudniać pracodawcom pracowników powyżej 50 lat.

Źródło: Inicjatywa programowa plus 50 dot. zatrudniania starszych pracowników.

 

 

Nowe dowody osobiste

Od dnia pierwszego listopada 2010 pojawią się w Niemczech nowe dowody osobiste. Opłaty za ich wystawienie będą wynosiły odpowiednio:

osoby pow. 24 lat - 28,80 Euro

osoby do 24 lat - 19,80 Euro

osoby pomiędzy 16 a 18 lat - bez opłat

przejściowy dowód osobisty - 10 Euro

Podstawa prawna: Rozporządzenie w/s opłat za nowe dowody osobiste

 

Strona 44 z 45

«pierwszapoprzednia4142434445następnaostatnia»
Copyright © 2009-2017 Finanzamt.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Zakaz kopiowania. Wykorzystywanie tekstów wymaga opłacenia licencji.